Tags: , , [ × ]

Heel vroeger kon ik haar van alles wijsmaken.

Vijf jaar oud vertrouwde ze me in het halfdonker bij het slapengaan toe dat ze eigenlijk een prinsesje had willen zijn. Ze vertelde over paleizen en kamers vol met speelgoed en rijden in een koets. Haar blonde bol boven het dekbed uit, rode konen nog zichtbaar in het licht van het nachtlampje en een verwachtingsvolle blik in haar oogjes.
Hier paste geen nuchter relaas over het koningshuis.. hier paste alleen maar een fantastisch verhaal uit mijn duim, over haar Papa die eigenlijk koning was maar zo’n zeer hoofd kreeg van die nare kroon. Over mevrouw Beatrix die in zijn paleis de wc’s schoonmaakte en die zo heel erg graag die kroon wilde dragen, en over de grote ruil… mevrouw Beatrix de kroon en Papa het fijne huisje op de Veluwe. Gloeiende wangen kreeg ze van het grote geheim.. een heus prinsesje.. zij!
Ze fluisterde de volgende dag het grote geheim vanachter haar handje in oma’s oor: ‘Oma… wist jij dat.. ‘. Oma knikte en fluisterde terug dat ze dat allang wist, dat ze eigenlijk een prinsesje was. Oma’s beloning was een grote glimlach van oor tot oor. Als oma het ook wist, dan moest het toch wel waar zijn!
Inmiddels zijn de sprookjes wel voorbij, en is de vijfjarige prinses van een eigenwijze puber in een jonge vrouw veranderd.
Deze foto is me erg dierbaar. De herinnering aan het grote plezier van de verkleedpartij bij Margo, op de brug tussen prinsen op witte paarden en stoere jongens op een opgevoerde brommer.
En toch die verwachtingsvolle blik bij de kikkerzoen.. je weet immers maar nooit..

Stien