Tags: , , [ × ]

“Ik wil effe wat anders gewoon,” sprak dochter. Verbijsterd keek ik haar aan. Mijn dochter heeft al van kleins af aan, de onuitputtelijke drang om haar kamer telkens te veranderen. Als de hele zooi niet versleept wordt, dan worden er andere spullen aan de muur gehangen. In het ergste váák voorkomende geval, gaan er blikken verf open en krijgen muren en deuren andere kleuren.
Geen onopvallende tinten. In haar overvolle kamer schijnt het mooi te zijn om felgekleurde en vooral verschillende gekleurde muren te hebben. Glinster, druk, veel… en troep…Ook dat is een hobby van haar..troep maken. Ik snap haar gegil dat ze niets in haar kast heeft om aan te trekken, want al dat ‘niets’ ligt op de grond! Of in de wasmand…
Een triomfantelijk “joehoeeeee het is klaar,” klonk uit haar kamer en dus konden we komen kijken. Ik kan niet anders zeggen dan dat ze het goed kan, dat schilderen. Het kleurt ook allemaal goed..niets mis mee..het is gewoon wat druk aan de ogen.
Ik zei dan ook “mooi gedaan meid, helemaal jij weer.” Haar kamer, haar ding… ik zou er geen oog dicht kunnen doen maar dat hoeft ook niet.. Haar broer kwam vanuit zijn vrij lege kamer, met hele neutrale rustige tinten, ook een kijkje nemen. Broer en zus kunnen inmiddels iets beter met elkaar opschieten na jarenlange oorlogvoeringen, wederzijds getreiter en hersens inslaan. Maar soms zijn er nog van die subtiele steken. Hij kwam…zag…en deed demonstratief zwijgend zijn zonnebril op.
Alsof ze door een wesp gestoken werd, barstte er een verbaal geweld los. Met een stevige duw werd broer terug in zijn hok geduwd, terwijl ze snauwde dat hij een etter was.
Ook vriend even geroepen voor een blik in de nieuwe kamer. “GODALLEMACHTIG!” loeide vriend. “Had Anton Heyboer ook niet zoiets?”
Vernietigend keek ze hem aan, waarop hij mij grijnzend aankeek en dezelfde vernietigende blik kreeg. Ah..oppassen geblazen, ik zag hem denken.
‘’Het is …anders…origineel…opvallend zeg maar..” sprak hij schade beperkend, maar dat was zinloos. Zo werkt het ook niet bij vrouwen. Die slaan eerste zinnen op in hun geheugen als olifanten, om ze never nooit meer te vergeten en om ze jaren later uit het niets, tijdens een woordenwisseling, naar boven te toveren als een oude koe uit de sloot en manlief ermee om de oren te slaan.
Stilte… tot de deur van zoon op een kier ging en dezelfde zoon fluisterend vriend riep, terwijl hij zijn arm om de deur deed en hem zijn zonnebril aanreikte. Vriend en zoon schoten samen onbedaarlijk in de lach. Met een klap ging de pasgeverfde deur dicht met de woorden dat mannen alleen maar domme humor hadden en verstandloze wezens waren. En al HELEMAAAAL geen smaak hadden!
Ik beaamde dat uiteraard volmondig en liep naar beneden… in mezelf lachend.. typisch staaltje van “mannen komen van Mars en vrouwen komen van Venus” weer…

J.M.