Tags: , , , [ × ]

18 uur maandagavond. Dochterlief staat op en gaat naar boven. Na een paar minuutjes komt ze weer beneden, volledig omgekleed. ‘Zo, ik ga me weer laten martelen’ zijn haar woorden. Met een glimlach op hun gezicht gaan manlief en dochterlief weg. Op naar de atletiekbaan. Want ze is al 11, en nu dus junior. Geen pupil meer. En dat is een verschil. Nu traint ze niet meer, maar wordt ze gemarteld. Afgebeuld. Maar ze vindt het geweldig en laat zich graag martelen. Ik vrees dat ze dat van haar moeder heeft. Ik ben alles behalve sportief hoor, maar martel mezelf wel. Stom stom stom. Toch doe ik het. Omdat ik ook nogal eigenwijs ben. Ik wil geen rekening houden met mijn krakkemikkig lijf. Ik wil niet achter de geraniums zitten of leven als sneeuwwitje in een kistje. De dagen zijn kort en dus wil ik niet overdag gaan slapen omdat mijn lijf schreeuwt om rust. Maar toch moet je soms. En o wat is het dan heerlijk als je in bed ligt. Dat is, als je vrijwel direct in slaap valt tenminste. Iets minder is het als je de pomp van het aquarium hoort zoemen, als je de buren hoort rommelen, als je je telefoon hoort gaan.. kijk, ik ben heeeeel goed in slapen, maar dan wel ’s avonds. Overdag wil ik als een grote meid echt wakker zijn. En doen wat ik wil doen. Als ik daarmee mijn lijf iets sneller sloop, dan maar. Tegenwoordig kun je rolstoelen in gave kleurtjes krijgen en nog mooi pimpen ook. En ach, dan kan ik óók eens mensen voor hun sokken rijden met mijn scootmobiel. Want lopen gaat soms niet zo goed meer en dan komt zo’n hulpmiddel wel heel dichtbij..

Maar vandaag loop ik nog. En best goed en de pijn valt ook nog mee vandaag! En dan bedenk ik dat ik best nog bof en zou ik wel willen huppelen! Maar dat doe ik dan niet. Er is immers een grens aan het martelen..

Elastiekje