Tags: , , , , , [ × ]

Regelmatig krijg ik mailtjes van jonge meiden over de kosten van een fotoshoot, met vragen over de mogelijkheden en data die ik beschikbaar heb. Niets mis mee, met deze potentiële klanten.

Wat mij alleen opvalt, is dat het vaak meisjes zijn in de leeftijdscategorie van twaalf tot zestien jaar. Via Hyves of Facebook benaderen ze mij. Als ik hun profielen aanklik in de mail, zie ik hun leeftijd en negen van de tien keer hun complete leventje. Waarom ik de profielen aanklik? Nou, juist omdat ik hun leeftijd wil weten. Ik zal namelijk nooit zonder toestemming van hun ouders een afspraak, met meiden of jongens onder de achttien jaar, maken. Ik voel mij niet alleen verplicht dit zo te doen, ik vind het ook noodzakelijk om kinderen, want dat zijn het, al zien ze er tegenwoordig vaak als jonge volwassenen uit, een signaal te geven dat ze soms te gemakkelijk zijn op het internet. Vooral in het nemen van bepaalde beslissingen en in het maken van afspraken, die onder de verantwoordelijkheid van de ouders vallen.

Ik mail altijd terug, niet alleen met de gevraagde informatie, maar ook  met het verzoek dat , mochten zij een afspraak willen maken, één van hun ouders telefonisch contact met mij opneemt, omdat ik zeker wil weten dat ik toestemming heb. Ook wil ik op die manier deze jongeren laten weten dat het gevaarlijk is om zomaar, buiten ouders om, afspraken te maken met vreemden op het internet.

VOGELVRIJ

Kinderen zijn vogelvrij en al weet ik dat de sociale netwerken op het internet tegenwoordig een deel van hun leventje zijn, toch vind ik dat wij als ouders onze ogen en oren, ondanks onze drukke levens met fulltime- en parttime banen, wijd open moeten houden.

Ik verbaas me over het gemak waarmee kinderen een wildvreemde, want dat ben ik voor ze, benaderen, met een openheid waar je bang van wordt. Er klakkeloos vanuit gaan dat ik inderdaad de fotografe ben die ik zeg dat ik ben en rustig, zonder enig overleg met ouders, een afspraak met mij zouden maken als ik daar geen stokje voor zou steken. Ik verbaas me over de open en uitgebreide profielen, over het feit dat geld vaak geen rol speelt, terwijl het om leeftijden gaat dat ik denk, nou een zaterdagbaantje is gezien de leeftijd nog niet aan de orde. En het ergste nog.. ik vind het ronduit schokkend dat ik zonder enige terughoudendheid telefoonnummers en adressen doorgemaild krijg, waar ik niet eens om vraag!

Ook schrik ik als ik, na mijn verzoek dat een ouder contact met mij op moet nemen, een mail terug krijg met: “Ik hoef dat niet te vragen ik ben al dertien jaar. Mijn vader en moeder vinden dat wel goed.” Ik vind dat niet goed, dus ik maak dan ook geen afspraak zonder dat één van de ouders mij aan de telefoon heeft gehad en ik ga nog een stap verder. Ik wil dat kinderen onder een bepaalde leeftijd niet alléén komen, maar dat vader en/of moeder, in iedere geval één volwassene, meekomt.

OVERDREVEN

Dit klinkt misschien wat overdreven, dat kan best. Wat ik hier alleen mee wil zeggen, is dat, naar mijn mening, de vrijheid die kinderen hebben, krijgen en nemen op het internet vaak te groot is. Als een kind actief op het internet gaat worden, moeten er strakke regels zijn over wat wel en niet mag en daar moet streng op worden gecontroleerd. Dat kinderen leren met een gezonde wantrouwendheid de dingen die zij aangeboden krijgen op het internet bekijken en daar heel voorzichtig, en vooral in overleg met de ouders, mee omgaan. Hoe pakken wij dat als ouders, die niet altijd thuis zijn als de kinderen uit school komen en achter hun pc of laptop duiken, aan? Waarin laat je je kind in deze tijd vrij en waar trek je de grens heel streng als ouder qua verantwoordelijkheid? Wát maakt dat wij vaak denken, dat een kinderslot op het internet en vaste computertijden, genoeg veiligheid biedt?

Ik heb het niet over één incident. Dit gebeurt heel regelmatig. Als kinderen met dit gemak een wildvreemde fotografe mailen met daarin hun hele hebben en houden, wat doen ze dan nog meer op het internet?!

Dat wij onze kinderen niet voor 100% kunnen beschermen zoals wij dat graag willen, weten wij allemaal. Ik denk alleen dat wij meer onze eigen verantwoordelijkheid moeten pakken als ouders in de ‘vogelvrij’ status van onze kinderen. Onze kuikens horen niet in een gouden kooi opgesloten te zitten, maar er zijn op bepaalde leeftijden vogelkooideuren die beslist, met een dubbel slot erop, dicht moeten blijven tot ze ouder, en hopelijk wijs genoeg zijn, zodat ze ook door die deurtjes naar buiten kunnen vliegen. Het is aan ons om die sloten zeer regelmatig te controleren.

Margo

Geschreven voor MamsatWork