Tags: , , , , [ × ]

Nee, beste lezers, deze blog gaat niet over de mevrouw van de bakker. Maar wel over hoe het vervoer van je geliefde broodje kan veranderen.

Jaren geleden op de HAVO nam ik eigenlijk nooit brood mee naar school. En als ik dat al deed, dan was dat in een broodzakje. Zoals de naam al zegt, die zijn ervoor gemaakt. Een broodtrommel, of brooddoos zoals een aantal mensen in onze provincie het noemen was gewoon “niet cool”.
Zeker niet als het dan pauze was op school en deze jonge mensen in de gang op de grond gingen zitten, benen rechtuit naar voren, trommel op schoot en deksel ervoor op hun knieën. Ik vond, ja mensen,  ik vond dat er altijd een beetje zielig uitzien. En nou niet op je teentjes getrapt zijn als je daar vroeger ook zat met een brooddoos. Maar in mijn belevingswereldje was dat niet cool.

Maar goed, het leven gaat verder, ook dat van de minder coole brooddoosopjeschootmensen. En ook mijn leven ging door. Jaren later kwam ik bij een werkgever waar ik mijn lunch kon genieten in de kantine, met een echte kantinejuf en verse broodjes. Heerlijk, ik kon er heel snel aan wennen. Dus voor mij geen broodzakjes meer. En geloof mij, het went heel snel.
Maar sinds 1 januari 2011 is de kantinejuf en het bijbehorende brood wegbezuinigd. En dat was in huize T. al bekend in november. Dus bij het maken van de welbekende lijstjes voor  5 december kwam mijn vrouw op het briljante idee om er een brooddoos en een thermosfles op te zetten. Want de kantine zou immers sluiten. Bij het idee alleen al werd ik een beetje triest. Maar ik kon natuurlijk altijd zo’n gek ding op mijn lijstje zetten. Niemand krijgt altijd alles van zijn lijstje…dus, hij ging op het lijstje.

5 december kwam en de pakjesavond ook natuurlijk. Ik kan er kort over zijn, zowel de brooddoos als de thermosfles zaten bij de pakjes. Nu was er geen weg meer terug, Bas heeft een brooddoos… En ja hoor,, ergens in januari had ik een ochtenddienst. Zo’n dienst dat je moet lunchen op je werk…
De avond ervoor deed ik mijn pijn en moeite de vriezer open, pakte brood en smeerde het. Ik pakte de brooddoos en vulde hem. De dag erna, mee naar het werk. Het ging nu echt gebeuren. Ik ging eten uit mijn trommeltje. En daar zat ik, aan tafel, dat wel. Voor de show ben ik heel even op de grond tegen de muur aan gaan zitten met de opengeslagen trommel op mijn knieën. Maar dat zal ik nooit kunnen…
De trommel en ik zullen misschien ooit wel vrienden worden, maar voorlopig….blijft het wennen.

Gewoon Bas