Tags: , , , , [ × ]

Vroeger trok ze gewoon wat aan. Het bovenste van de stapel in haar kast. Of gewoon de kleding die de dag daarvoor op haar stoel was beland. Een broek, trui erbij, sokken, klaar.
En of dat dan wel of geen goede combi was, zij lag er niet wakker van.
En wanneer ik dan subtiel aangaf dat ofwel de broek, ofwel de trui gewisseld moest worden, deed ze dat netjes. Zonder te mopperen.
Nu is dat niet meer. Logisch, want ze is al elf. Dochterlief is al een hele dame. Twee keer zolang als vroeger heeft ze nodig, en dan heeft ze alleen nog maar de juiste broek gevonden. Dan de rest nog. En terwijl ik een druk en strak ochtendschema hanteer, heeft zij alle tijd van de wereld. Om die ene trui uit te kiezen, of toch die blouse?
En tja, waar het vroeger dan ophield, gaan we nu nog even verder. ‘’Mam, ik heb niet genoeg zwarte sokken’’, kreeg ik gisteren bijvoorbeeld te horen. ‘’Ja kind, staat genoteerd.’’
En dan. Het haar. Mooie blonde lange lokken. Eén staart? Twee misschien? Een vlecht? En uiteindelijk los, want het ‘valt’ zo mooi. Dan wel weer haar hoed erop, want die staat leuk bij de broek en het houdt je haar op zijn plek.

En dan.. twijfel. Zal ik het vragen? Of gewoon doen? Ik zie de blik in haar ogen en weet wat ze wil. Ik laat haar modderen en wacht tot ze er zelf mee komt.
‘’Mam, jij vindt oogpotlood toch leuk staan bij mij?’’
‘’Hahaha! Leef je uit, doe het zelf maar. ‘’
Stoer!

En dan ga ik vast naar beneden. Hopen en bidden dat ze niet als Pipo naar beneden komt of als een half gothic-geval. Begrijp me niet verkeerd, gothics kunnen erg mooi zijn, maar ze is pas elf..
Het duurt erg lang en ik begin echt het ergste te vrezen. Maar dan staat ze voor mijn neus. Met prachtige ogen. Én een ketting, andere oorbellen en de nodige armbanden. Ah, de reden dat het even duurde. Maar, dan is ze ook wél af, mijn mooie grote meid van alweer elf.

Elastiekje