Tags: , , , , [ × ]

Op een dag vroeg een lerares aan haar leerlingen de namen van alle  klasgenoten op een papier te schrijven
en naast de naam enige ruimte te laten.
Het beste van die leerlingen werd achter allee namen geschreven.
De opdracht duurde het gehele lesuur en aan het einde van de les moest de opdracht ingeleverd
worden bij de lerares.
In het weekeinde nam de lerares van  iedere leerling een blad en schreef per leerling al deze positieve
en opbouwende opmerkingen op zijn of haar blad.
Op maandag gaf ze tijdens haar les aan deze klas aan alle leerlingen hun lijst.

Na slechts korte tijd begon iedereen te lezen en te lachen.
“Is dat echt zo?”, kon je horen fluisteren.
“Ik wist niet, dat ik voor iemand anders waarde had!”
“Ik wist niet, dat anderen mij zo leuk vinden” waren de over het algemeen gehoorde commentaren.

Na enige tijd werd er over deze lijsten niet meer gesproken.
Ook wist de leerkracht niet, of de leerlingen onderling of met hun ouders hierover gesproken hadden.
Die oefening had zijn effect gehad.
De leerlingen waren gelukkig met zichzelf en met de anderen.

Enkele jaren later was een van haar leerlingen omgekomen in een oorlogsgebied en de lerares werd uitgenodigd voor de begrafenis.
De kerk was overvol met vrienden.
Een voor een gingen de mensen, die van hem gehouden hadden of hem gekend hadden, bij zijn graf voorbij
en bewezen hem zijn laatste eer.
De lerares ging als een van de laatste naar zijn graf en bad voor hem.
Nadat zij daarmee klaar was, vroeg een collega- soldaat van Mark aan haar:
“Bent u Mark’s wiskunde- lerares?”
Zij knikte en zei: “Ja”.
Toen zei hij: “Mark heeft vaak over u gesproken.”
Na de begrafenis was er gelegenheid tot condoleren
en de meeste van Mark’s vroegere klasgenoten waren bij elkaar gaan zitten.
Mark’s ouders waren blij de wiskunde-lerares te zien en spraken haar aan.
“We willen u iets laten zien”, zei Mark’s vader en haalde een portefeuille uit zijn broek.
“Dit vonden we, toen we door Mark’s spullen gingen kijken, nadat hij gesneuveld was
en we dachten, dat u het zou herkennen. ”
Uit de portefeuille trok hij een sterk verouderd, veelgebruikt, bij elkaar geplakt blad,
wat duidelijk zichtbaar vaak opengevouwen en weer dichtgevouwen was.
De lerares wist zonder verder te kijken, dat dit het blad was, waarop alle goede,
opbeurende en positieve dingen stonden, die zijn medeklasgenoten opgeschreven hadden
en zij opgeschreven had.
“Wij willen u hiervoor zeer bedanken, dat u dit gedaan heeft”,  zei Mark’s moeder.
“Zoals u kunt zien, heeft Mark dit enorm gewaardeerd.”
Hierna verzamelden alle voormalige leerlingen rondom de lerares.
Elke leerling had die lijst nog in het bezit en gebruikte deze!
De lerares was totaal ontroerd!

In het samenzijn met onze medemensen vergeten wij vaak, dat ieder leven eens eindigt
en dat we niet weten, wanneer dit zal zijn.

Daarom is het zo belangrijk, dat we de mensen, die ons dierbaar zijn, zeggen dat ze speciaal zijn.
Zeg het ze, voordat het te laat is.
Deze dag zou een gezegende dag moeten zijn!
Tenminste even bijzonder als dat jij dat bent!

Ingezonden door Sabina