Tags: , , , , [ × ]

“Vliegen?!”
Vol afgrijzen keek ik de rest van de gezinsleden aan die in koor terug riepen: “Ja! Vliegen!”
De vakantieplannen kriebelen en er worden allerlei fantastische ideeën geopperd.
Ideeën waarvan ik ook bij voorbaat al weet, dat deze niet uitgevoerd gaan worden, want er is geen geld voor tropische eilanden met witte stranden en wuivende palmen. Maar ik hoor ze allemaal aan, dat dan weer wel.
“Kunnen we niet gewoon es ergens heen vliegen?”
Het woordje ‘gewoon’ was opvallend. Dat klonk al zo van tegen beter weten in.. ‘ja, het kan niet maar wat zou het lekker zijn!’
Soms is het ineens helemaal niet zo erg om op de centen te moeten letten, vooral als je vliegangst
hebt, want dat heb ik..ik heb dat erg!
Ik heb wel gevlogen hoor, regelmatig zelfs, als kind al, toen vond ik het nog wel leuk. Maar naarmate ik ouder werd, werd de angst groter
Ik kan het, zoals ieder ander met vliegangst, verstandelijk prima beredeneren. Ik weet, dat in het verkeer, de kans op een vreselijk ongeluk vele malen groter is. Ik weet dat het met controle te maken heeften dat het tussen de oren zit. En ik accepteer het ook niet van mijzelf, dus als het echt moet..als ik een nier in het buitenland op moet halen voor mijn kind of zo, ik zeg maar wat.. dan ga ik!

Maar na mijn laatste vliegervaring is het er niet beter op geworden. Engeland, nou..wat is dat nou voor eindje..je stijgt op en vrijwel meteen wordt de landing ingezet. We gingen met een groep dus weigeren was een beetje lullig, net als over een boot beginnen.
En..ik liet me niet kennen natuurlijk. Dus met klotsende oksels en een neplach op mijn gezicht van ‘oh oh wat heb ik een zin en wat ben ik niet bang’ stapte ik dat rotding in.
Klein en stampvol was het vliegtuig, hou ik niet van. Net als van grote joekels van vliegtuigen, hou ik ook niet van. Een tussenin-maat voelt, voor zover mogelijk, het meest veilig. Vraag me niet waarom.
 Ik ging zitten en sprak mezelf toe.
Ontspannen..dit gaat goed komen, jij kunt dit.. nee je gaat niet dood, het is je tijd helemaal nog niet..nee metaalmoeheid en vleugels die spontaan eraf keilen is onzin en ja ze checken alles driedubbel voor vertrek en nee..de piloot heeft geen feestje gehad gisteravond.

Een reisgenote begon tegen me te kwekken, maar ik ben onaangenaam als ik bang ben dus ik blafte: “Ik heb liever dat je je mond houdt!,” waarop haar mond met een klap weer dicht ging en ze me stomverbaasd aankeek. Blijkbaar zag ze mijn zweetdruppels onder mijn neus, want ik kreeg een geruststellend klopje op mijn hand en ze zei: “ Het komt goed..heus!”
“Ja,” sprak ik haar na, terwijl ik er geen barst van meende, maar dat wel erg probeerde.
“Natuurlijk komt het goed, appeltje.. eitje!”
“Het komt HELEMAAL niet goed!!” klonk een hysterische paniekstem naast me.
Als door een wesp gestoken keek ik naast me en daar zat een man, met een doorweekt overhemd van transpiratie, met het hoofd tussen de knieën.
 Voorzichtig draaide hij zijn hoofd en keek mij door zijn beslagen brillenglazen met een onvergetelijke paniekblik aan, waar ik helemaal de rillingen van kreeg.
“Wij gaan neerstorten, wij gaan allemaal hartstikke dood!” Ik verstarde compleet en dacht: “Dat gaan we!”

Nou, zover is het niet gekomen zoals je kunt lezen. Met geen droge draad meer op het lijf, zijn wij veilig geland en ook de terugreis heb ik doorstaan, al konden ze me bijna direct aan een infuus leggen wegens uitdroging door overmatig transpireren.

Dus zei ik, terwijl ik mijn neus voelde groeien: “Ja joh, gewoon es ergens heen vliegen, wie wil dat nou niet?!”
“Jij!” riepen ze weer in koor terug en dat klopt! Ik wil niet!

J.M.