Tags: , , [ × ]

“Nou, dat is leuk! Wat een lieve WOEF hè?!”
De oudere dame keek naar het kleine ventje van een jaar of drie in de buggy waar ze achter liep en ze wees naar mijn hondje.
“Dat is een lieve WOEF, niet aan zitten met je handjes, want je kent de WOEF niet en misschien wil de WOEF dat niet en doet hij HAP! En dan heb je AU hè..ja..dan doen je vingertjes straks AUAU!”
Het ventje keek van de oudere dame naar de hond en weer terug.
“En wat doet de WOEF???” vervolgde oma.
“Woef!’’ blafte het ventje. “Heel goed!” straalde oma en ze keek me aan.

Ik kan daar slecht tegen, volwassenen die prietpraat uitkramen tegen kleine kinderen. Oma of niet..ik kan er niet tegen. Wat nou WOEF, wat is er mis met hond..en hoe logisch is dat dan, wat doet de WOEF? De WOEF doet woef! Daar weet een kind toch geen end meer aan zeg!

Maar oma straalde. “Hij is zo slim, onze Kevin, hij praat al zo goed ook en hij kent alle dieren al van de kinderboerderij, hè Kevin? Want daar gaat Kevin heen hè, met oma!”
Kleine Kevin maakte een schijnbeweging in zijn buggy, waardoor het wagentje een stukje richting de rand van de stoep rolde en oma kreeg meteen een kleine hartverzakking, want ze verhief haar stem met: “Niet doen! Anders rol je onder de TOETTOET en dan heb je AU Kevin, voorzichtig hoor!” Kevin dacht er het zijne van en ging stug door met zijn schijnbewegingen, dus oma gooide het over een andere boeg.

“Vertel eens even aan deze mevrouw, wat gaan we doen bij de kinderboerderij, wij gaan brood geven hè aan de…nou?? Aan de …?? “
“Aan de KWAKKWAK,” antwoordde Kevin braaf en graaide gelijk in de zak met broodkorstjes die hij in zijn hand had en stopte er een stuk of zes in zijn mond.
“Jaaaaa, wij gaan de KWAKKWAK voeren en de..?? Nou..??”
Het zweet brak me uit, wat een drama dit.
“De TOKTOK,” mompelde Kevin met zijn mond achterlijk vol. “Jaaaa,” kraaide oma en daar kwam ie weer..”en wat doet de TOKTOK???”
“Tok tok,” zei Kevin terwijl hij me aankeek. Ik glimlachte lief en knikte bevestigend.
Ik gaf een ruk aan de hondenriem, want mijn hond had inmiddels de broodkorsten ook ontdekt en stond verlangend al met de voorpoten op de rand van de buggy.
“De WOEF heeft honger, zie je dat Kevin? Hij wil het brood van de TOKTOK hebben!”
“Ja dat moeten we niet hebben,” zei ik vlug, “we lopen snel door!”
Waarom doen mensen dit, waarom leren volwassenen kinderen niet meteen normaal praten in plaats van woorden te gebruiken die toch weer afgeleerd moeten worden. Tenenkrommend vind ik het.
“Ja,” zei oma, “dan gaan wij snel naar de diertjes hè Kevin en dan gaan we daarna snel naar opa toe hè en dan gaat opa fijn met jou spelen hè op de..?? nou..? Ze boog weer voorover en keek de stevig kauwende Kevin aan.
“Op de NINTENDO!”

Kijk…dat dan weer wel.. wat een wereld!

J.M.

andere blogs J.M.