Tags: , , , [ × ]

Kleine zwarte stipjes op het aanrecht en in een keukenkastje! Muizen!
Bah, muizen op zich niet, muizen in mijn huis wel. Dat vraagt direct om maatregelen, dus na mijn keuken van onder tot boven gesopt te hebben ging ik richting dierenwinkel voor een bestrijdingsmiddel. Nou ja middel, ik moest maar eens kijken, want dat dood maken zag ik niet echt zitten.
Ik zag een soort iglootje, best ruim ook, het zag er best schattig uit, wat lekkers erin, muisje er in, naar buiten ermee en heeeeeel ver weg, muisje vrijlaten. Dat ging hem worden.
Zo gezegd zo gedaan, voordat ik de woonkamer deur stevig achter mij dicht trok, toen ik naar boven ging voor de nacht, had ik het mooie iglootje neergezet, klodder pindakaas erin en klaar.

De volgende ochtend schrok ik mij wezenloos. Drie muizen zaten op elkaar gevouwen in het iglootje, hun staartjes hingen door de tralies en hun snuiten tegen de andere kant gedrukt en drie paar kraalogen keken mij panisch aan. Ze probeerden van alles om eruit te komen dus er kwam een geluid uit de iglo waar je kippenvel van kreeg. Hun paniek sloeg op mij over, want één muis kon ik wel aan in dat ding maar drie is wat overdreven.
Ik schreeuwde mijn zoon naar beneden en met z’n twee staarden we naar de iglo. “Het zijn er drie..” constateerde zoonlief. “Ja!” antwoordde ik, “kleed je snel aan, ze moeten hier weg, NU!”
Zoon rende al, want die bespeurde de paniek en een paar tellen later stond hij klaar en nam de volle iglo in ontvangst.
“Ik zet ze wel bij het veldje verderop,” zei hij. “Nou muizen komen terug heb ik gelezen,” vertelde ik, “Je moet heel ver weg, helemaal de dijk af hier en dan ergens aan het eind mik je ze er maar voorzichtig uit.”
“HELEMAAL NAAR HET EIND VAN DE DIJK??!!” Zoon keek me vol afgrijzen aan, met een iglo vol muizen, vrij ongezien in de vroege ochtenduren even naar een veldje verderop lopen was te doen. Met dezelfde iglo even een enorm eind lopen en dan onderweg ongetwijfeld van mensen Kamervragen krijgen..dat was een ander verhaal!
“Het moet!” zei ik, “anders zijn ze hier morgen weer!’’
Alsof ik waanzinnig geworden was keek zoon mij aan en liep zwijgend de tuinpoort uit, mèt muizeniglo. Hij keek nog es om met een kwaaie blik en verdween.
Een flinke tijd later kwam hij weer terug. “En?” vroeg ik.
“Ja wat en?! Ik liep voor schut, maar goed ik heb ze er heel ver weg uit gekieperd en ze verdwenen.”
“Oke,” zei ik opgelucht “Je bent toch wel erg ver uit de buurt gegaan hè!?”
“Ja mam en ik heb een andere route terug genomen nou goed!!

De volgende ochtend zat er weer een muis in de iglo, dit vroeg om zwaardere maatregelen dus iemand van de gemeente laten komen, die dan gratis een tijdje doosjes gif plaatst op allemaal plekken tot er geen muis meer komt. Zielig ..ik vertelde hem het iglo-verhaal waar de beste man bijna tranen in de ogen van had, zo hard moest hij lachen. “Maar ja,” zei ik “dan leven ze tenminste nog!”
“Mwah, nee hoor,” zie de muizenman, “muizen zijn zo stressgevoelig, zodra je ze uit die nare iglo vrijlaat, storten ze dood neer van stress… van mijn gif worden ze lekker high en sterven een rustige dood! “
“DIERENBEUL!” zei hij ook nog, “Met je iglo!” En lachend zette hij de dozen vol gif neer…

Ik hoop voortaan alleen nog maar gekleurde muisjes op mijn aanrecht te vinden!
J.M.

andere blogs J.M.