Tags: , , [ × ]

Laatst belandde ik tegen mijn zin, in het ziekenhuis. Op de SEH (das dus de EHBO van vroeger).
Ik lag op een bed achter in de kamer en het gordijntje naast me werd dichtgetrokken. Erg jammer, mevrouw de verpleegster begreep niet dat ik nogal nieuwsgierig van aard ben. Toen het bed naast mij gevuld werd, moesten manlief (die braaf bij me zat) en ik het dan ook doen met een hoorspel van een gefrustreerde moeder en een kind, dat er wél zin in had.

MAM (op bitcherige toon): “Zo, lig je lekker? Vind je het leuk hier? Heb je nou je zin? Leuk hé?
KIND: ” Ja, ja, leuk!”

Manlief en ik begrepen gelijk, dat het hier een kind met een verstandelijke beperking betrof.

Verpleegster(hierna te noemen VP): “Zo jongeman, jij hebt een batterij doorgeslikt?”
KIND: ” Ja, ja. Ingeslikt ja.”
VP: “En wat was dat voor batterij?”
MAM: “Ik heb geen idee, het was op school. Hij speelde met een wekker en ineens was de batterij weg. Ze konden hem nergens meer vinden en ze denken dat hij hem heeft doorgeslikt. Ik was er niet bij! Misschien moeten we het aan hem vragen. Wat voor batterij was het, een lange of een platte?”
KIND: “ een platte!”

De verpleegster legde uit, dat er zo een foto gemaakt ging worden en liep weg.
Mams was nog niet klaar met vitten en sarcastisch doen en ging nog even door.
Of dat nou zo slim is bij een kind met een verstandelijke beperking…?

MAMS: “Zo, leuk hè?”
KIND: “ Ja!”
MAMS: “Ja, vind je het leuk hier?”
KIND: “Ja, ja! Leuk hier!”
MAMS: “Nou, dan moet je morgen maar weer een batterij opeten, dan kun je hier weer naar toe!”

Kindlief vond het een goed idee en werd er enthousiast van.
Manlief en ik keken elkaar verbijsterd aan over de aanpak van mams, helemaal, omdat ze deze laatste zin voor de zekerheid nog maar eens een keer of 2 herhaalde.

Even later ging het ensemble weg voor de foto en kwam al snel weer terug.
Mams beval de jongen vooral stil te zijn en gewoon te wachten, hij had al genoeg gedaan vandaag!
De verpleegster kwam er al snel vrolijk achteraan.

VP: “Kijk, dit is jouw buikje. En zie je dit dingetje hier? Dat is de batterij!”
KIND: “Jaaa!”

Manlief en ik moesten in onszelf wel lachen om de enthousiaste reactie van kind. Mams was minder blij, zij kreeg de opdracht de ontlasting van de jongen goed in de gaten te houden en uit te pluizen, totdat de batterij terecht was.

Toen het span vertrokken was maakte manlief de nuchtere opmerking: “Misschien heeft mams ook een energiepilletje nodig”…

Elastiekje

Andere blogs van Elastiekje