Tags: , , [ × ]

Je ziet ze regelmatig op straat, die mannen (ja doorgaans mannen) op motoren met oranje en blauwe strepen, gele jas, gele helm, zonnebril op, stoer kijken. Motoragenten. De irritatie van een hoop mensen. Gek eigenlijk, want soms zijn het net mensen. En de bekeuring die je van deze mannen krijgt, wordt doorgaans vergezeld van een (goed) gesprek. Dat is altijd beter dan een kale acceptgiro in je bus, 6 weken na je overtreding. Nu ken ik één zo’n motoragent vrij goed nu, na 34 jaar. En nee dit blog is zeker geen charmeoffensief, maar gewoon een kijkje in de keuken.
De hele dag door ziet de motoragent van alles om zich heen gebeuren, maar om overal op te reageren, dat is niet te doen. Maar goed, eens in de zoveel overtredingen volgt er zo’n gesprek. Vaak een waarschuwing,  maar dat hoor je dan weer niet op die verjaardag. En soms een bekeuring. (ja die wordt dan weer wel breed uitgemeten)

Op een dag reed er een dikke nieuwe GTI, met carrièrevrouw (ik was toch al bezig met vooroordelen, dus deze kan erbij), al bellend voor die motormuis. Niet handsfree bellen is een bon, dus aan de kant. En ja hoor, op de bekende manier er voorbij, omkijken, hand omhoog, zo arrogant, maar wel duidelijk. De motormuis stapt af, dat kost geld….Hij kijkt in de auto, ziet de Parrot zitten, dus er kón wel handsfree gebeld worden, die muts wil gewoon niet. Dan kijkt ie verder, op de passagiersstoel zit een mannetje in voetbalshirt, arm op zijn schoot en een blauwe coolpack erop. De vrouw kijkt de motormuis aan en zegt: “Schrijf die bon maar, dan kunnen we naar het ziekenhuis met zijn arm.” De motormuis kijkt en bedenkt zich dat hij ook papa is en hoe vervelend het kan zijn, om met je kind naar het ziekenhuis te moeten. Hij kijkt de vrouw aan, vraagt haar adres…nee mensen, niet daarom, hij gaat gewoon vragen, ergens in de loop van de avond, hoe het met het mannetje is.
De vrouw kijkt verbaasd, de motormuis niet. Hij zegt: “Ga nou naar het ziekenhuis met je zoon, dat is toch veel belangrijker dan zo’n stomme bon…, ik kom vanavond wel even vragen hoe het gegaan is.” Nog verbaasder nam ze afscheid van de motormuis…”en de bon dan?” vroeg ze nog.
De motormuis en de vrouw vervolgden hun weg. De agent reed nog zijn rondje langs de hotspots en schreef en passant nog even een bonnetje voor zo’n rotjoch op zo’n scooter. En toen werd het etenstijd…Na het eten bezocht de motormuis het adres van het mannetje. Hij kwam net thuis met een arm in het gips…En weet je wie de eerste handtekening mocht zetten….

Gewoon Bas