Tags: , , , [ × ]

Ik zag op twitter een tweet van Margo met een oproep  om een foto naar haar te sturen waar je trots op bent. Die zou ze dan op haar website plaatsen. Leuk idee,  ik stuurde de ‘telephone call’ (zie foto) een straatfoto die ik even daarvoor had gemaakt en waar ik nog elke dag met veel plezier naar kijk. Straatfotografie, dat is mijn passie. Dat is de enige vorm van fotografie die ik nog doe.

Margo stuurde me een you-tube filmpje over street photography met de vraag of ik daar wat over wilde schrijven.  Leuk, ik vertel er graag over. Ik had het filmpje nog niet bekeken, maar zie zojuist dat het gemaakt is door Eric Kim en dat is nou net mijn grote inspirator. Gaaf!!

Hoe begon het voor mij dan? Even kort dan. Mijn naam is Fokko Muller, heb 2 jaar geleden een Canon gekocht, begon een 365 dagen project om maar zoveel mogelijk met die camera te gaan doen. Fotografeerde landschappen, macro’s, little people, de honden, paarden, schapen en andere objecten. Na ruim 300 dagen foto’s maken was mijn inspiratie op en begon ik op twitter aan mensen opdrachten te vragen. Iemand zei: je maakt mooie foto’s maar ze zijn zo onpersoonlijk. Ze gaf me de opdracht om een straatportret te maken van een ouder iemand met mijn 50 mm objectief

Daarna was ik verkocht aan straatfotografie. Ik zocht boeken, websites, Flickr sites over street photography. En belangrijker, ik ging de straat op. Eerst met de 55-200mm, toen met de 50mm en nu eigenlijk alleen maar met mijn 28mm. Zoomen doe ik met mijn benen! Zonder gekheid, met een 24 of 28mm breng je de mens in beeld in zijn omgeving. En daar gaat het wat mij betreft om in straatfotografie. De mens in zijn leefomgeving laten zien, en dat hoeft dus niet persé op straat te zijn.

Eric Kim, een jonge gast uit Los Angeles. Zo inspirerend! Hij maakt prachtige foto’s en op zijn blog geeft hij tips, featured andere fotografen, interviewt andere straatfotografen, kortom hij nodigt je uit om deze vorm van fotografie te gaan bedrijven.
Bekijk dit filmpje maar eens even:

Wat mij opvalt bij deze beelden is dat het ‘gewone’ straatscenes zijn. Maar ze geven zo’n sterk beeld van de mens in zijn dagelijkse leven. Soms humor, soms verdriet. Het zwart-wit trekt je naar de kern van de foto, kleur kan vaak afleiden op straat. Eric Kim heeft een goed oog voor het ‘decisive moment’, het beslissende moment. Op straat heb je vaak maar 1 of 2 secondes om het beeld vast te leggen. Daarna is het voorgoed weg. Je kunt niet even je statief verplaatsen om die boom op 1/3 in te kaderen. Statief? Ik heb mijn camera aan een polsband, 28mm erop, ik probeer stealth te zijn op straat. Niet opvallen, opgaan in de menigte. In Emmen is dat vaak lastig, want daar is het niet zo druk. Dan komt een ander aspect van straatfotografie naar voren: lef. Zonder het te overdrijven, enig lef heb je nodig om een paar meter voor iemand je camera op te richten en een foto van hem te nemen. Ik lach vriendelijk en loop door. Ik ga geen praatje beginnen, tenzij ik echt van iemand een portret wil nemen. Liever fotografeer ik candid. Vaak zien mensen niet dat ik een foto van ze neem. Technieken genoeg: hipshot, bellyshot, net doen of ik iets anders fotografeer en uit mijn ooghoek de persoon in de gaten houden. Als ze mij vergeten, klik! Het is zoooo leuk!
Ja, maar hoe zit het dan met privacy van mensen? Je kunt toch niet zomaar ongevraagd van iemand een foto nemen? Ja hoor, dat kan gewoon. En je kunt het ook publiceren op je website, Flickr of je blog. Als iemand wil dat ik zijn foto verwijder van mijn camera, dan doe ik het meteen. Geen discussies, zonde van mijn tijd. Alleen als je commercieel gebruik maakt van de foto van een ander, dan moet je wel iets gaan regelen met je onderwerp. Regels verschillen trouwens wel per land, dus bereid je voor als je naar het buitenland gaat. Zeker met het anti-terrorisme beleid van tegenwoordig is de overheid wat spastisch aan het worden.

Ik probeer dagelijkse situaties vast te leggen. Ik wandel rond of ga ergens een half uur zitten en kijk wat er gebeurt. Dat is het leuke, je kunt niets plannen. Je weet niet wat je tegenkomt. Loop ik een uur rond, dan heb ik altijd wel wat te pakken. Het is een kwestie van kijken, observeren, anticiperen en klik! Ik heb duizenden momenten gemist en een paar mooie momenten kunnen vastleggen, en die koester ik!
Ik leg graag tegenstrijdigheden vast, af en toe wat humor, veel in zwart-wit, 28mm dus dichtbij. Ik zoek nog naar mijn eigen stijl, dat komt vanzelf wel. Ik ben er nog niet uit, veel de straat op in ieder geval. Ik wil meer in de regen gaan doen, maar de laatste weken schijnt de zon alleen maar ….

Naast Eric Kim vind ik Yanidel helemaal fantastisch. Hij fotografeert juist veel in kleur (ja, Leica M9!). Inspirerend, veel tips en adviezen. Van hem kan ik ook veel leren.

Tja, straatfotografie. Door velen onderschat als vorm van fotografie. Onterecht in mijn ogen. Net als iedere andere vorm van fotografie moet je je camera goed kennen. In de stad heb je vaak te maken met licht en donker, bewegende onderwerpen, mensen die in de weg lopen van je onderwerp. Je moet snel denken, snel beslissen, lef hebben, met charme kom je ook ver (als je dat hebt). Bepaalde onderwerpen fotografeer ik niet of zelden. Kinderen bijvoorbeeld. Doodzonde, want het zijn dankbare onderwerpen op straat. Maar als vent van 53 jaar oud kinderen fotograferen, dat is vragen om moeilijkheden en daar heb ik geen zin in. Ik fotografeer niet te veel daklozen, zwervers of rare types. Het zijn makkelijke onderwerpen, maar ook erg kwetsbaar. Ik heb wel wat daklozen in Parijs gefotografeerd, maar meer om de schrijnende situaties vast te leggen waar ze in leven.

Tenslotte mocht ik van Margo ook nog even ‘schofterig reclame maken voor mezelf’, daar maak ik dankbaar gebruik van:

Mijn website: www.fokkomuller.nl
Mijn Facebook pagina :Dutch Street Photographers
Mijn Flickr group ‘Your best street photos’ , waarin je iedere maand je 2 beste street photos kunt toevoegen.

Bovenstaande middelen gebruik ik voornamelijk om de straatfotografie te bevorderen en ik hoop mensen te inspireren om het ook eens te proberen. Het geeft mij zoveel voldoening en het is een mooie manier om een deel van je leefomgeving vast te leggen voor later.

Mocht je naar aanleiding van dit verhaal vragen hebben, laat het me weten. Ik help je graag verder.

Fokko Muller