Tags: , , , [ × ]

Zonder dat ik daar erg in had trouwens, want ik ben zelf totaal niet bijgelovig. Sterker nog, ik ben wel iemand die als het mij te binnen schiet, dat het vrijdag de 13e is, het noodlot tart. Het liefst sjouw ik onder een ladder door met een zwarte kat onder mijn arm of zo, links en rechts zout over mijn schouder mikkend..of was het suiker?

Toch zijn er een hoop mensen die daar ernstig in geloven. Helemaal trouwens in bepaalde rituelen die geluk brengen.
We zaten in de achtertuin en bespraken het fenomeen Vrijdag de 13e en vaste bijgeloof rituelen van mensen.
Mijn vriendin en haar man waren er ook en al gauw werd het een levendig gesprek.
“Ik geloof er niet in”, sprak hij, “ik laat mijn leven niet bepalen door stomme rituelen of dingen nalaten, omdat het toevallig vrijdag de 13e is
Mijn vriendin ging er direct op in en zei, terwijl ze haar echtgenoot aan keek:“Nou en vorig jaar dan? Toen we die klapband kregen?”
“Ja eh..toeval mens, dat heeft toch niets met vrijdag de 13e te maken!” Hij keek haar een beetje spottend aan. “Wat wil je dan, de hele dag op de bank blijven zitten tot die dag om is en dan in de auto stappen? “
“Nou nee, maar goed, ik vond het wel toevallig hoor die band, juist op die dag, en je moeder brak haar pols!” schoot haar te binnen, terwijl ze hem triomfantelijk aan keek. “En de buurman viel van die trap toen hij die takken van die boom aan het zagen was in zijn tuin!”
“Ja hallo, mijn moeder ligt drie keer per week tegen de vlakte, want die wil geen bril omdat ze er dan oud uitziet, dus dat telt niet en de buurman is een onhandige kluns, die moet lekker achter zijn pc-tje blijven zitten tikken en op de cijfertjes en lettertjes letten, want die zaagt  het hoofd van zijn vrouw er nog af met dat verstrooide hoofd van hem!”
 
Mijn vriendin ging geïrriteerd wat rechtop zitten, nam een grote slok rosé en bond de strijd aan.
“Doe nou maar niet net of jij helemaal nergens aan doet, jij met  je geluks- boxershort voor de voetbal hè, want oh wee als die niet schoon is voor de wedstrijd, dan verlies je toch??  Dan gil je het hele huis bij elkaar, dat je zonder die boxer geen bal raakt en dat die boxershort met die voetballetjes erop nooit mag ontbreken!”Ze knikte even met haar hoofd met een gebaar van ‘Zo..jij bent weer!’

Een boxershort met voetballetjes erop.. ik gluurde even opzij naar mijn vriend die zijn mond even opendeed en gelijk weer sloot gelukkig, want hem kennende was een opmerking over een boxershort nu een soort olie op een wat oplaaiend vuurtje.

“Dat is totaal iets anders!” mokte haar man met een wat rodere kleur, ‘’jij begrijpt gewoon niet dat een bepaald tenue belangrijk is, dat moet lekker zitten, die boxer zit lekker lossig, dat is belangrijk, dat ik me goed kan bewegen! Dat is totaal iets anders dan hoe jij vandaag de dag begon met gepiep toen je het gordijn open deed en er een vogel tegen het raam vloog: “ Oh nee hè het is echt vrijdag de 13e!!” Om zijn woorden kracht bij te zetten stak hij dramatisch zijn armen in de lucht, draaide met zijn ogen en praatte met een hoog stemmetje.
Hij pakte zijn bierglas met een ruk op , maakte een proost gebaar naar haar en nam een slok, met een enorme vaart, dus het glas sloeg tegen zijn tanden en met een kreet greep hij naar zijn mond.
Een klein beetje bloed verscheen op zijn lip en dus ook op zijn hand toen hij die bekeek, en Henk en bloed.. dat is een hele slechte combi. Henk kan niet tegen bloed, Henk heeft als je het mij vraagt een bloedfobie, als dat bestaat hoor.
Wit weggetrokken vloog hij overeind en omdat hij dat zo paniekerig deed, vlogen wij allemaal overeind met het gevolg dat de tafel ook een schuiver maakte en de glazen omvielen en de borrelnoten tot grote vreugde van de honden door de tuin vlogen.

“jemig Henk, doe es rustig man’’, zei zijn vrouw, maar Henk was niet rustig, die stormde in volle galop richting keuken voor een stuk keukenrol en onderweg daar naar toe, stapte hij op een  verdwaalde hondenbal en ging vol op zijn plaat en lag met één hand in de waterbak van de hond,

“Henk jongen toch!” mijn vriend hees hem overeind en ik duwde het stuk keukenrol dat ik inmiddels had gepakt tegen zijn bloeddruppel. We duwden Henk weer in de tuinstoel en zwijgend en wat achter adem keek hij met de keukenrol tegen zijn snavel  rond, terwijl mijn vriend en ik de schade van de glazen even opruimden , de honden hadden zich over de borrelnoten ontfermd.

“Proost!” zijn vrouw hief het nieuwe glas. Gelukkig heb je het er beter afgebracht dan dat vogeltje vanmorgen hè! Wat een geluk op vrijdag de 13e!”

J.M.

Andere blogs J.M.