Tags: , [ × ]

Ik fröbel. Wie had dat kunnen denken. Ik ben iemand die van hobby naar hobby huppelt. Ik vind veel leuk, helaas wel voor korte tijd. Simpelweg omdat ik er niks van bak. Ooit ging ik kleien. Met speciale, lekkere dure klei. De meest prachtige dingen kon je er mee maken. Dat wil zeggen, als je enig talent had. Zuslief vond het prachtig en ging meedoen. Zij maakte inderdaad de meest leuke dingen. Zij wel.. Ik was in no-time klaar met dat spul. Niks voor mij. Borduren, nog zo’n vervlogen hobby. Kruisjes tellen. Enig hoor maar na tien minuten waren mijn ogen in twee kruisjes veranderd. Kaarten maken doet de halve wereld al dus die hobby heb ik voor het gemak sowieso al aan mij voorbij laten gaan, de oud papierbak zit zonder zulke verspilling van mijn kant ook al vol genoeg. Taarten maken is ook helemaal in, maar ik ben meer voor het nuttigen van zulks lekkers, da’s een zeldzame hobby die ik al jaren volhoud. Geen taarten maken dus. En toen, vorig jaar, zag ik het licht. Nou ja, het vilt. Voor mijn werk (beetje verdieping om de baas blij te houden) ging ik bij een antroposofisch naaiclubje. Van vilt werden daar in 5 avonden de leukste dingen gemaakt en iedereen kon het werd beloofd. Zwaar medelijden had ik met die vrouw. Ze wist werkelijk niet wie ze voor zich had, dat was duidelijk. Maar verdorie, ze had gelijk! Ik kon het! Het lukte! Al snel had ik een eekhoorn (oké, eerste project, zou ik nu mooier doen) een egel en een kudde herten in elkaar geflanst. Want werkelijk, elke gek kan het! Al snel haalde ik vilt, splijtgaren en geduld in huis. En ja hoor. Thuis kon ik het ook. Trots als een pauw was ik op mijn creaties. Een poppetje hier, een beestje daar, draadje erdoor en ik was klaar. Al snel was ik vaste klant bij menig webwinkel voor vilt en bij de grijze breidoos in het stadje voor splijtgaren. Werkelijk, die winkel en die mevrouw zijn beide net zo oud en muf als het breien zelf. Manlief vond het wel erg stenen tijdperkachtig al dat gekneup en lachte me stilletjes, maar niet stilletjes genoeg, uit. Toen ik hem vertelde dat ik toevallig wel (bijna) alles kon maken met een lapje veredeld schaap daagde hij me uit. Kon ik dan een range rover maken? (een autosoort dus, elke gek z’n eigen hobby). Tuuuurlijk kan ik dat! Antwoordde ik glashard. En verdomt. Ik kon het echt. Ik maak pippi’s, Nielsen met gans, vlinders, schildpadden en kikkers, wortels met bijbehorend paard en ja, ook auto’s. Eindelijk ben ik op knutsel-frutsel gebied ergens goed in en jawel, deze maand vier ik mijn éénjarig kneup-jubileum! Al een jaar lang dezelfde hobby! Geloof me, dat is voor mij uniek. Hoelang ik het nog leuk ga vinden? Ik denk tot in de eeuwigheid. Denk ik.. Niets zo veranderlijk als een elastiekje. Er zijn immers meer hobby’s onder de zon. Mozaïeken, guppy’s houden.. Hmm. Misschien toch die laatste viltbestelling maar cancelen..

Elastiekje