Tags: , , , , , , , [ × ]

Haar leraar was een spetter die
haar omringde met zijn zorgen
en met haar deed aan après-ski
tot aan de vroege morgen.

Ze gaf zich over, werkte mee
-dat moet want, anders val je-
en skiede spoedig naar benee
met zijn armen rond haar taille.

Het afscheid kwam te snel voor hen.
Ze zei: ‘Ik zal je schrijven.
Je bent mijn lat-relatie en
dat zul je altijd blijven.’

Maar vlak nadat zij en haar lat
elkaar ‘tot weerziens’ kusten,
zag zij zijn arm -hoe wreed was dat-
op een nieuwe schouder rusten.

Ach, daarmee was voorgoed passé
wat zo hoopvol was ontloken
en zij moest met de gipsvlucht mee,
want haar hartje was gebroken.

Marjolein Kool