Tags: , , , , [ × ]

De beelden worden met de dag verschrikkelijker en de angst voor de atoomdreiging is groot.
De aardbeving in Japan en de tsunami die zijn verwoestende werking heeft gedaan wordt ons triljoen keer via tv en andere media voorgeschoteld en we zitten er vol afgrijzen naar te kijken.
Wat kun je..helemaal niets, zo voelt het! Machteloos blijven we kijken, naar steeds meer nieuwe beelden van verwoestende watergolven die alles met zich meeslepen, de beelden van voor en na de ramp, minuut tot minuut worden we bijgepraat over de laatste ontwikkelingen rondom de kerncentrales en de atoomdreiging en dan staat er ook nog een vulkaan te borrelen.
Hoeveel kan een land hebben en wat een leed, wat een doden, wat een vernietiging van levens en bezittingen.
Er wordt hulp geboden door andere landen, daar waar gevraagd wordt door Japan, maar Japan vraagt niet zoveel. Tot Japan om meer hulp gaat vragen, staan landen op stand-by.
Moet je daar op wachten?..Kan het zijn, omdat een land, al oogt het kalm (cultuur), zo in shock is en zó niet gewend is om hulp te vragen, dat je moet zeggen: ’we gaan ongevraagd’ of creëer je dan juist meer chaos in een al zwaar getroffen land?
Ik weet het niet. Als ik naar alles kijk, dan denk ik: wie weet het nog wel eigenlijk? Is het angst voor eigen hachje? We gaan liever niet een land in, waar een ‘wolk des doods’ in de lucht hangt, want de termen in de krant jagen enorme angsten aan. We houden ons bezig ook met de gevolgen voor ons land, mocht deze angstaanjagende wolk deze kant op komen.
Zou dat het zijn? Angst en ons verschuilen achter: Ze hebben niet om hulp gevraagd!
Frustratie en machteloosheid, er wordt meegeleefd, er wordt door velen gebeden en er wordt praktische hulp geboden, ongetwijfeld.

Helaas is een Happy End niet meer mogelijk. Dus laten we, waar mogelijk, in dit ongelofelijke drama onze krachten bundelen, onze verantwoordelijkheid pakken, al is Japan ver weg, en ‘hulp bieden’ als vanzelfsprekend gaan vinden.

Ongevraagd!