Tags: , , , [ × ]

Laatst zat ik op een vriendin van mij te wachten in een restaurant en dan kijk ik mensen. Heerlijk vind ik dat. Op een terras, aan het strand, waar dan ook..mensen observeren.

“Waar je nu gaat zitten..daar blijven we ook zitten!” sprak de man tegen zijn vrouw terwijl ze het restaurant instapten. Hij bleef wat in de deuropening hangen terwijl zij wat rond keek.
De vrouw liep resoluut op een tafeltje af, al keek ze nog steeds rond op zoek naar een betere plek. De man volgde en schoof de stoel naar achter, toen zij zei: “Nee wacht, bij het raam komt een tafel vrij!” en ze spoedde zich erheen. De man volgde met trage passen en een strak gezicht.

Het tafeltje was naast het mijne en ik kon ze letterlijk verstaan, mede dankzij haar wat harde snerpende stemgeluid.

“Prima plek!,”kwetterde ze, ”Leuk hè, leuk gedaan zo met die bloemetjes op de tafel en enig, dat peper en zout stelletje ook, erg origineel.” Ze pakte alles wat er op tafel stond even op, om het meteen ook weer neer te zetten. Manlief negeerde haar totaal en pakte de kaart en bestudeerde die intensief.
“Voel jij dat ook?,” schetterde ze ineens. Meerdere mensen keken hun kant op, want het volume was hoog.
“Voel ik wat?!” bromde de man, zonder van zijn kaart op te kijken.
“Tocht! Ik voel tocht! Het waait hier gewoon. Vreselijk zeg, daar wordt je ziek van, van tocht..mijn nek..ik voel hele windvlagen in mijn nek hoor, voel jij niks??”
De man keek op met een donkere blik en antwoordde: “Begin je nu alweer?!”
Beledigd keek ze hem aan. “Nou zeg, ik ben toch niet gek! Het waait hier, kijk, kijk dan..mijn haar wappert! Ik weet zeker.. oh wacht..ober!!” Ze riep een passerende ober en zei: “ Het waait hier!”
De ober knipperde even met zijn ogen en keek richting eventueel openstaande ramen of deuren en zijn ogen vlogen langs de andere tafels, waar vandaan meerdere mensen de kant van het echtpaar opkeken in afwachting van wat er komen ging. “Tocht..uhm..nou ja alles is dicht qua ramen en deuren en zo..ik eh.. nou ja misschien bent u wat gevoelig voor de airco die aan het plafond hangt op verschillende plekken?” De knul haalde, terwijl hij dit zei, de schouders op met een gebaar van ‘ik weet het ook even niet’ en wij speurden allemaal het plafond af op zoek naar die verrekte airco.

Ver van hun tafel hing inderdaad een airco geval en de vrouw keek triomfantelijk haar echtgenoot aan. “Zie je..ik ben niet achterlijk..het is de airco, het waait hier!,” draaide haar hoofd naar de ober en zei er direct achteraan:”Wij willen graag een andere tafel, uit deze vreselijke wind!”
“Volgt u mij maar,” sprak de ober en ze hupte achter hem aan. Omkijkend beet ze manlief toe: ”Slapjanus!,” waarop wij als publiek naar de man keken in afwachting van zijn antwoord maar het bleef stil.
Haar echtgenoot wreef met zijn handen in zijn ogen en je hoorde hem zuchten. Hij pakte zijn spullen, de gsm, sleutelbos weer in de broekzak, jassen van de stoelen, tas van haar en liep achter ze aan en dat was niet ver, sterker nog, het was drie tafels verder.
Ze installeerden zich weer en ze snerpte er al weer lustig op los dat het een veel betere plek was zonder al die wind en hij totaal geen ruggengraat had om er iets van te zeggen en zij altijd alles moest oplossen en pakte de kaart.

Er volgde opsomming van de gehele menu kaart alsof wij allen blind waren en zij ons wel even de kaart voor zou lezen, vervolgens wat zij wel en niet lustte, wat slecht voor zijn hart en bloedvaten was en niet te vergeten de lijn en welke combinaties niet op de kaart thuis hoorden en welke dan nog enigszins iets leken.
De bestelling bij de ober was dramatisch, zij had overal vragen bij, wilde dingen net even anders, mèt sausje, zonder sausje, zonder ananas en nee zeker geen dille daar kreeg ze jeuk van en ze ratelde maar door..
Ik aanschouwde dit alles vol vermaak en met wat medelijden voor de echtgenoot.

Uiteindelijk bestelde ze een simpele salade en een glas water, draaide zich naar haar man en:’’En wat dacht jij te gaan eten, want je zit daar al ik weet niet hoe lang stommetje te spelen alsof deze mensen niets te doen hebben! Wat wil jij?!”

“Ik? Ik wil eerst wat stokbrood met kruidenboter, dan als voorgerecht carpaccio en ook graag soep van het huis, als hoofdgerecht de grootste en vetste steak die jullie maar hebben met veel gebakken aardappelen er bij en een extra portie mayonaise, laat de groente en andere gezonde zooi maar zitten, ik wil bij de steak veel saus ook, doe maar twee soorten. Als nagerecht wil ik een sorbet met dubbel slagroom.
De ogen van de vrouw werden zo groot als schoteltjes en haar mond viel open van verbijstering. Ze keek verwilderd van haar man naar de ober, terwijl laatstgenoemde als een speer stond te schrijven.

Triomfantelijk keek de man van zijn echtgenote.
“Zo,” zei hij tegen haar, “Daar ben je even stil van hè..een verademing trouwens.. weet je..als de ander aan één stuk door onzin zit uit te kramen, dan ga je vanzelf stommetje spelen. Ik dacht laat ik het eens andersom uittesten en een bak onzin eruit gooien, wie weet houdt ze haar klep dan voor een paar tellen en JAWEL!”

Hij vervolgde tegen de ober met een vette knipoog: “ Voor mij alleen een koffie graag!”

J.M.

lees ook andere blogs van J.M. klik hier