Tags: , , [ × ]

“Vind je dat dit kan zo? Of maakt het me dik?” vroeg de vrouw aan haar waarschijnlijk partner in de kledingzaak. Ik zat op een stoel dit tafereeltje aan te kijken, terwijl mijn dochter zich in stapels kleren hees in een paskamer.
“Dik? Welnee mens je bent niet dik, je bent lekker! Leuk! Doen! Afrekenen?” antwoordde de aangesproken man, terwijl hij midden in het tikken van zijn sms even opkeek.
“Je zegt maar wat, ik ben er dik in,” ze draaide met haar achterwerk richting de passpiegel.
“Moet je kijken wat een kont, ik lijk wel een molenpaard!” zei de vrouw met somber gezicht, terwijl ze over haar achterwerk streek alsof dat de boel wat strakker maakte.
“Doe gewoon, je hebt geen dikke kont, ik vind je kont mooi! Het is een zwarte broek, daar kun je onmogelijk een dikke kont in hebben!” antwoordde de man weer.
“Oh, dus je bent het met me eens dat mijn kont dik is, maar dat de broek afkleedt??” De sombere blik maakte plaats voor een geïrriteerde blik.
“Nee! Hè mens zeur niet zo, je legt woorden in mijn mond,” en de man keek nu ook geïrriteerd. “Die broek staat je goed! Dat bedoel ik! En anders..doe je DIE kleur, hoe vind je zoiets?” Hij wees op een broodmager piepjong verkoopstertje, die overdreven heupwiegend met haar maatje 34 door de winkel paradeerde met lege kledinghangertjes,  in een loeistrak rood broekje, waar ze waarschijnlijk alleen rechtop in kon staan.
“Is dat niks voor je?” Hij keek goedkeurend naar het schriele kipje en van haar naar de vrouw in de zwarte broek.

De geïrriteerde blik van zijn vrouw, was inmiddels veranderd in iets donderwolkachtigs. Pisnijdig  stapte ze, met grote passen, de paskamer in, het gordijntje met een ruk achter zich dichttrekkend alsof het eraf moest. “En bedankt hè!” Loeide ze vanachter het gordijntje, “het is altijd echt leuk winkelen met jou, beetje inpeperen dat ik te dik ben en  dan loer je ondertussen naar jonge meiden en wijs je kleding aan waar ik onmogelijk in pas. Trouwens…..ik WIL daar niet eens in passen , dat is van die dellerige troep! Maar ik weet het goedgemaakt, je gaat maar alleen naar dat STOMME etentje met je werk, ik ben er klaar mee!! Ik pas helemaal nada noppes meer!”
De man keek beteuterd naar het dichte gordijn en probeerde nog: “Ik bedoelde de kleur!“ maar het gordijn vloog al weer open en met een stapel kleding, die ze nog zou passen, over de arm, stormde de vrouw  eruit en zei: “WIJ gaan!”
De man en het magere schrielkipje in het rode strakke broekje, die inmiddels aan was komen lopen, maakten een kleine achteruitdeins beweging. De schrielkip herstelde zich snel en kakelde hoog piepend  vlotjes: “Heeft u gevonden wat u zocht?? Of kan ik u misschien ergens mee helpen?”
“Ja,” beet de vrouw haar toe, terwijl ze de stapel kleding in de dunne armpjes van de schrielkip duwde, “JIJ mag dit terughangen!”

Mijn dochter kwam op dat moment het pashokje uit met een stralend gezicht in een strak rood broekje waar ze amper in kon zitten. Ze maakte een prachtige pirouette en bleef lachend voor ons staan.
“En?  Ben ik hier dik in? Lekker dellerig kleurtje hè!”

J.M.

andere blogs J.M.