Tags: , , , [ × ]

Hoogste tijd voor een paar dagen “genieten”.De zon scheen en kilometers rijden leek me geen bezwaar om enige dagen door te brengen in het beroemde “Meestrich”, met zijn altijd drukke Vrijhof, het Onze Lieve Vrouwenplein, de waterkant van de Maas, en de oude indrukwekkende Servaesbrug.

Ik zocht beslist geen rust, anders was ik wel ondergedoken in een hutje op de hei, maar bewust drukte en gezelligheid. Nou, die kreeg ik voor 300%. Je kon lopen over de koppen en het werd vechten voor een plaatsje op het terras, waar de vroege, maar intense zonnestralen mijn huid prikkelden. De doorlopende parade van mensen streelden mijn ogen. Achter mijn veel te grote zonnebril probeerde ik onderscheid te maken in de diversiteit van mensen, en waar kun je beter observeren als op de beste plek in de volle zon op het Vrijthof. Het is en blijft een wereldstad in het puntje van Limburg.

Bij een goed glas witte wijn, natuurlijk vergezeld met een glas water om de alcohol iets te dempen, kreeg ik het lumineuze idee om de paraderende voorbijgangers in te schatten op nationaliteit. Een spelletje wat je gemakkelijk in je eentje kunt doen, en waarbij een glimlach op je gezicht nauwelijks de aandacht trekt. Een ding wist ik zeker, voorlopig zou ik blijven zitten en speelde mijn eigen spel.

Je zag ze voorbijkomen, de studenten die je er altijd kunt uithalen, de onmiskenbare Belgen waar Maastricht mee wordt overstroomd, Fransen die geen moment hun mond houden en kwetterend als een hele horde eenden op zoek naar voedsel. Exclusieve Duitsers, gekleed in de laatste mode, volgespoten met Botox in gezelschap van hun mannen die de beste jaren hadden gehad, en dachten nog steeds aantrekkelijk te zijn met hun maatkostuums en horende bij de versleten categorie yuppen. Maar ook onze “provincialen”die hun ogen uitkeken in de wereldstad, waar Maastricht toch wel onder valt. Voor mij is deze stad geen “Limburg “, maar een echte metropool. O, ja de Engelse niet te vergeten, broodmager en zo bleek, dat de zon hier best enig werk moest volbrengen, voor een gezond kleurtje.

Bourgondisch is hier van toepassing, mijn witte wijn smaakte verrukkelijk, mag ook wel voor 7 euro per glas – en dacht even dat ik in Parijs op een terras zat – en mijn avondmaal was buitengewoon en zeer smakelijk. Culinair hoogstandje met het witte goud. ( Lees asperges).

Uiteraard heb ik niet al mijn beschikbare tijd gebruikt om mensen te kijken. Stiekem te classificeren – even dacht ik valt dit onder STOUT volgens Heleen van Rooyen.  Maar ook intens genoten van de oude stad met al zijn smalle steegjes, de prachtige oude huizen, de gevels, mijn oude universiteit met al het sentiment van toen. Een fikse woordenwisseling met een Franse dame die dacht,dat je parkeerplaatsen bezet kon houden om haar familieauto kwijt te kunnen. Ook in Maastricht is parkeren een probleem. Dus was ik even nijdig en probeerde in mijn beste Frans duidelijk te maken dat dit niet kon, waarbij een woordenwisseling ontstond, en ik uiteindelijk mijn gelijk haalde. Maar ook dit incident kon mijn dag niet bederven.

Laat, veel te laat, verliet ik de metropool en zocht weer de rust op van mijn hotel in Landgraaf, Hotel Winselerhof, een prachtige oude herenboerderij waar je de oudheid nog kon voelen en ruiken. Vooral die rust, die je dringend nodig hebt ná een bezoek aan het altijd bruisende “Meestrich”.

Savoir Vivre!!!!

© maydana